திரு ஜெயமோகன் அவர்களுக்கு, வணக்கம். தங்களுடைய பதிவு ஒன்றில் மண்வெட்டியை பற்றி எழுதியிருந்தீர்கள். நெடுநாட்களாய் என் மனதில் இருக்கும் ஒரு கேள்விக்கு விடை கண்டுபிடிக்க முயன்று இன்னும் சரியான பதில் கிடைக்கவில்லை. தாங்கள் மண்வெட்டியை அவதானித்து எழுதியிருப்பதால் தங்களிடம் கேட்கத்தோன்றியது. விடை கிடைத்தால் மகிழ்ச்சி. “இல்லை என்ற பதில்” கிடைத்தாலும் மகிழ்ச்சியே… ஒருங்கிணைந்த தஞ்சை மாவட்டத்தில் (தற்போதைய தஞ்சாவூர்,திருவாரூர்,நாகப்பட்டினம்) வயல்வெளிகள் மற்றும் கட்டுமானம் செய்யும் இடங்களில் பயன்படுத்தப்படும் மண்வெட்டியை தாங்கள் கண்டிருக்கக்கூடும். சோழமண்டலத்தின் மருமகனானதால் கண்டிப்பாக பார்த்திருப்பீர்கள் என்றே நம்புகிறேன். மண்வெட்டியின் கைப்பிடி சற்றே நீளமாகவும், இலைக்கும் கைப்பிடிக்கும் உள்ள இடைவெளி சற்றே அதிகமாகவும் இருக்கும். ஆனால் மற்றப்பகுதிகளில் பயன்படுத்தப்படும் மண்வெட்டியின் கைப்பிடி நீளம் குறைவாகவும், இலைக்கும் கைப்பிடிக்கும் உள்ள இடைவெளி குறைவாகவும், மிகவும் குனிந்து பயன்படுத்த வேண்டிய நிலையிலும் உள்ளதே, இதற்க்கு ஏதாவது தனித்துவ காரணங்கள் உண்டா? ஆம் எனில், தெரிவிக்க இயலுமா?
நட்புடன்,
யோகேஸ்வரன்
வழிப்போக்கன் – யோகேஷ்
http://vazhippokkann.blogspot.in/
அன்புள்ள யோகேஸ்வரன்
ஆம், அந்த வேறுபாட்டைத்தான் நான் பதிவுசெய்திருந்தேன் தஞ்சையிலும் நாகர்கோயிலிலும் உள்ள மண்வெட்டி ஒரேபோலத்தான் இருக்கும். கோயில்பட்டி சிவகாசி மண்வெட்டிதான் அலகுக்கும் பிடிக்குமான இடைவெளி குறைந்து குனிந்து வேலைசெய்வதுமாதிரி இருக்கும் தஞ்சைக்கும் நாகர்கோயிலுக்கும் உள்ள ஒற்றுமை இங்கே மண் களியாக இருக்கும் என்பதுதான். நெல்விவசாயம் அதிகம். களிமண்ணை நின்றபடி வெட்டி நெம்பி புரட்டவேண்டும். அதற்காகத்தான் இந்த மண்வெட்டி கோயில்பட்டி கரிசல் பகுதிகளில் மண் குமுகுமுவென்றுதான் இருக்கும். மிளகாய் போன்ற புஞ்சை பயிர்களே அதிகம். மண்ணில் களையைச் செதுக்கிப்போடத்தான் அதிகமும் மண்வெட்டியைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். வாய்க்காலில் நீர் அடைக்கவும். அதற்கு அந்த மண்வெட்டி வசதியானதாக இருக்கலாம்.
ஜெ
{{
மண்வெட்டி பற்றிய நமது சந்தேகமும் அதற்கு திரு.ஜெயமோகன் அவர்கள் அவருடைய தளத்தில் அளித்த பதிலும்.
http://www.jeyamohan.in/?p=40339
}}
Showing posts with label அனுபவம். Show all posts
Showing posts with label அனுபவம். Show all posts
Wednesday, October 16, 2013
Thursday, September 12, 2013
'வீடு திரும்பல்' மோகன்குமாரின் "வெற்றிக்கோடுகள்" : ஒரு விமர்சன பார்வை...
படிகளின் உயரம் எப்போதும் அளவோடு இருத்தல் வேண்டும். உயரம் அதிகமாக இருந்தால் ஏறுவதை தவிர்த்துவிடுவோம், குறைவாக இருக்கும் பட்சத்தில் தாண்டிச்சென்றுவிடுவோம். மோகன்குமார் வெற்றிக்கோடுகள் புத்தகத்தின் படிகளை சரியாகவே நிர்ணயத்திருக்கிறார்.
படித்து முடிக்காமல் வைத்திருக்கும் புத்தகங்களை முடித்த பிறகே புது புத்தகங்கள் வாங்க வேண்டும் என்ற விரதத்தை சற்றே தளர்த்த வைத்தது மோகன்குமாரும், சுரேகாவும். அடைமழையில் டிஸ்கவரி சென்று மோகனையும் சுரேகாவையும் பையில் அடைத்தபிறகும் மனசு அலைபாய,ஏ.கே.செட்டியாரும், சு.காவும், சு.ராவும்,க.நா.சுவும்,வண்ணநிலவனும் இடம் பிடித்துக்கொண்டார்கள்.
வீடு திரும்பியதும் கையில் எடுத்தது "வீடு திரும்பலின்" வெற்றிக்கோடு புத்தகத்தை. அதைப்பற்றி கொஞ்சம்....
புத்தக விபரம் :
வெற்றிக்கோடு
'வீடு திரும்பல்' மோகன்குமார்
அகவொளி பதிப்பகம்
விலை : 80 ரூ.
85 பக்கங்கள் (முன்னுரை மற்றும் முடிவுரை தவிர்த்து). 19 கட்டுரைகள். சட்டென்று ஆரம்பித்து சடுதியில் முடியும் எழுத்து நடை.
"உனக்கு புத்திமதி சொல்லுற அளவுக்கு நான் பெரிய அப்பாடக்கர் இல்லை, எனக்கு நடந்ததை,நான் பின்பற்றுவதை எழுத்தாக்கியிருக்கிறேன், இஷ்டமிருந்தா படி, இல்லாட்டி போயி புள்ளகுட்டிகள படிக்க வை" என்று முன்னுரையிலேயே முத்தாய்ப்பு வைத்திருக்கிறார்.(மோகனின் மைண்ட் வாய்ஸ் : நாங்கள்ளாம் எவ்வளவு பாத்திருக்கோம்!!!!!!!)
பெரும்பாலான கட்டுரைகள் நம்முடைய வாழ்க்கையை இடுப்பில் கேமிராவைக்கட்டிக்கொண்டு படம்பிடித்தது போல இயல்பாய்...
வெள்ளிக்கிழமை போட்டுக்கிற சட்டையை ( வியாழக்கிமை மழை வந்துட்டா என்ன பண்ணுறது??) புதன்கிழமையே சுவைச்சி ரெடி பண்ணி வைக்கிற முன் ஜாக்கிறதை முத்தண்ணா பார்ட்டி நான், சில கட்டுரைகளை படிக்கையில் சிரிப்பதை தவிர்க்க முடிவதில்லை.
புத்தகத்தில் பிடித்த சில பகுதிகள் :
"உங்கள் வாழ்க்கையின் சில பகுதிகளை நீங்கள் திரும்பி பார்க்கவும், உங்கள் வாழ்க்கைக்கு தேவையான ஒரு சில விஷயங்கள் கற்றுத்தரவும் செய்யுமானால் இந்த புத்தகம் தன் கடமையை செய்துவிட்டது என்று அர்த்தம்".
"முதலில் ஒருவர் செய்த கண்டுபிடிப்பை அடுத்து மெருகேற்றியவர் முதலாம் நபரைவிட அதிக பிரபலம் ஆனது நடந்துதான் உள்ளது".
படிக்கையில் சத்துணவு திட்டத்தை அமுல்படுத்திய காமராஜரும், அதனை பிரபலப்படுத்திய எம்.ஜி.யாரும் நினைவுக்கு வருகிறார்கள்.
"முக்கிய பொருள்களை எப்போதும் குறிப்பிட்ட இடத்தில் வைப்பதும் அங்கிருந்து தேவையான போது உடனே எடுப்பதும் மிகச்சிறிய, ஆனால் நம் நேரத்தை நிறைய சேமிக்கிற விஷயம்".
நான் சிரத்தையுடன் கடைபிடிக்கும் விஷயம் இது. 'பேக்கப் & கிளீனிங் ப்ராசஸ்' அலுவகத்துக்கு மட்டுமல்ல,வீட்டுக்கும் சேர்த்துதான்.
நிறைமாத கர்ப்பிணி போல எப்போதும் காட்சியளிக்கும் பர்ஸிலுள்ள தேவையில்லாத விஷயங்களை நாம் கடைசியாக பிரித்தெடுத்தது எப்போது???
"மெடிக்கல் இன்சூரன்ஸ் எடுத்திருந்தால் உடல் கஷ்டத்தோடு இந்த பிரச்சினை முடியும் ( நான் இன்சூரன்ஸ் ஏஜன்ட் இல்லை என்பதறிக..)" "உனக்கேன் இவ்வளவு அக்கறை" என்று நாம் யாரும் கேட்டுவிடக்கூடாதல்லவா?
"வெற்றி பெற,முன்னேற,மகிழ்ச்சி கொள்ள ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் உரிமை உண்டு.அது நமக்கு மட்டுமே நடக்க வேண்டும் என நினைப்பது மூடத்தனம்.வாழ்க்கையும், வாய்ப்புகளும் அனைவருக்கும் போது."
"உங்கள் குடும்பத்தார் வலி,கண்ணீர் உணராது நீங்கள் இமயமே தொட்டாலும் அதில் எந்த பயனுமில்லை."
"கடவுளாலும் முடியாத விஷயம் ஒன்று உண்டு. நடந்ததை மாற்ற அவராலும் முடியாது! "
சில சிறு குறைகள் :
செல்ல அம்மாவிற்க்கு சமர்ப்பணம் செய்தவர், தாயாரின் பெயரையும் குறிப்பிட்டிருக்கலாம்.
"பதிவு" என்ற வார்த்தையை "கட்டுரை" என்று மாற்றியிருக்கலாம், பதிவர் அல்லாதவர்கள் புத்தகத்தை படிக்கும்போது சிறு குழப்பம் ஏற்படுகிறது. என்னிடமே மேற்கண்ட கேள்வி இருவரால் கேட்கப்பட்டது.
ஒரு சில எழுத்து பிழைகள் இருப்பினும் கட்டுரைகளின் சாராம்சம் அப்பிழைகளை புறந்தள்ளிவிடுகிறது.
*************************************************************
நீடாமங்கலத்துக்காரரின் மனதில் நீங்கா நினைவாய் நீண்ட நாட்களுக்கு நிலைக்கப்போகிறது இந்த (வெற்றி) கோடு.
சக பதிவராக, சக சோழமண்டலத்துக்காரனாக மோகனை வாழ்த்துவதில் ஒரு தன்னிறைவு ஏற்படுகிறது...
இன்னும் பல உயரங்கள் தொட வாழ்த்துக்கள் நண்பரே....
*************************************************************
"வெற்றிக்கோடு" - செட்டியார்கடை தேன்மிட்டாய்.
*************************************************************
Wednesday, December 12, 2012
இந்த நாள்....
12.12.12.
ஒரு நூற்றாண்டுக்கு ஒரு முறை மட்டுமே தட்டுப்படும் தேதி. இந்த தேதியில் ஒரு நல்ல தகவலை பதிவு செய்ய வேண்டும் என்று காலையில் இருந்து மண்டையை குடைந்தும் ஒன்றும் கிட்டவில்லை...
சரி, இந்த பதிவை 12.12.(21)12 அன்று படிக்க நானும்/நீங்களும் இருக்கப்போவதில்லை..
வரலாற்று சிறப்பு மிக்க இந்த தேதியையும் இந்த பதிவையும்(?) வருங்கால சந்ததிகள் படித்து தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய சமுதாய(?) நோக்கோடு இந்த பதிவு....
ஒரு நூற்றாண்டுக்கு ஒரு முறை மட்டுமே தட்டுப்படும் தேதி. இந்த தேதியில் ஒரு நல்ல தகவலை பதிவு செய்ய வேண்டும் என்று காலையில் இருந்து மண்டையை குடைந்தும் ஒன்றும் கிட்டவில்லை...
சரி, இந்த பதிவை 12.12.(21)12 அன்று படிக்க நானும்/நீங்களும் இருக்கப்போவதில்லை..
வரலாற்று சிறப்பு மிக்க இந்த தேதியையும் இந்த பதிவையும்(?) வருங்கால சந்ததிகள் படித்து தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய சமுதாய(?) நோக்கோடு இந்த பதிவு....
Sunday, December 9, 2012
ந.கொ.ப.கா
"நடுவுல கொஞ்சம் பக்கத்த காணோம்"...
"லொல்லு தாதா பராக்" போலவே மற்றுமொரு படம் என்றளவில் நினைக்கப்பட்டிருந்த எண்ணத்தை படத்தை பற்றி கேட்ட/படித்த விமர்சனங்களும் மாற்றியுள்ளது...
இசை வெளியீட்டில் கமல் கலந்து கொண்டபோது "கட்டாயத்தின் பேரில் கமல் கலந்து கொண்டிருப்பார் போலும்" என்றே நினைத்துக்கொண்டிருந்த நமக்கு(?) இயக்குனர் பாலாஜி தரணிதரன் சந்தோஷ அதிர்வை கொடுத்திருக்கிறார் என்றே சொல்ல வேண்டும்...
******************************************************
சரியாய் மூன்று வருடங்களுக்கு முன், அமெரிக்காவின் பென்சில்வேனியா மாகாணம், பிலடெல்பியா நகருக்கு அருகில் நார்த் வேல்ஸ் கவுண்டியில்
உள்ள டென்னிஸ் மைதானத்தில் லைட் வெளிச்சம் சற்றே கம்மியாக தெரியும் மூன்றாம் கோர்ட்டின் வலப்பக்கம் நான் மற்றும் நண்பர் பழனி. இடப்பக்கம் நண்பர்கள் விவேக் மற்றும் சிவா.
வழக்கம் போல நமது ஆட்டத்திறனை(?) வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருந்த எங்களுக்கு வந்தது ஒரு சோதனை(???)....
வாட்டமாய் வந்த பந்தை எதிர்புறம் திருப்ப, திருப்பி அடிக்கும் அவசரத்தில் விவேக்கும் சிவாவும் பக்கவாட்டிலிருந்து ஓடிவந்து ஒருவர் தோள் ஒருவர் இடித்துக்கொள்ள.....
"டென்னிஸ் விளையாடிக்கிட்டு இருந்தோம்... யோகேஷ் அடிச்சாரு.... திருப்பி அடிக்கறத்துக்கு வேகமா ஓடி வந்தனா? மறு பக்கத்திலருந்து சிவாவும் ஓடி வந்தானா? ரெண்டுபேரும் வேகமா மோதிக்கிட்டோமா... நா கீழவிழுந்திட்டேனா....... வலக்கை மணிக்கட்டுல அடிபட்டுடிச்சி...... ரெண்டு வாரத்துல சரியாயிடும்....." ராத்திரி சாப்பாட்டை கொண்டுவந்த ராகவனிடம் மான்ட்கொமரி ஆஸ்பிடல் பெட்டில் ஒருக்களித்து படுத்தபடி சொல்லிக்கொண்டிருந்தார் விவேக்....
விபத்துக்கு காரணகர்தாவாகிய(பந்தை நீதான் அடித்த என்று நானும், இல்ல நீதான் என்று பழனியும் ஒருவரை ஒருவர் இன்றுவரை சண்டையிட்டுக்கொள்வதுண்டு...) எங்கள் மூவர் குழு, விவேக்கின் கை சரியாகும் வரை அவரை கவனித்துக் கொள்வதாய் முடிவு செய்து, ஒரு வாரம் அக்ரிமென்ட்படி சரியாய் கவனித்துக்கொண்டு,பின்னர்பழனியின் வீட்டில் விவேக்கை விட்டுவிட்டு (தலையில் கட்டிவிட்டு!..) நானும் சிவாவும் எஸ்ஸாகிவிட அடுத்த மூணு வாரத்துக்கு விவேக்கிர்க்கு நர்ஸ் வேலை பார்த்து எங்கள் மேல் கொலை வெறியோடு அலைந்தார்....
சம்பவம்(?) நடந்த சமயம் விவேக்கின் மனைவி கர்ப்பவதி... பிரசவத்திற்க்காக இந்தியா சென்றிருந்தவரிடம் அடிபட்ட விசயம் தெரியாமல் மெயிட்டெயின் பண்ணுவதற்க்கு விவேக் பட்ட அவஸ்தை இருக்குதே....... இப்ப நெனச்சாலும் சிப்பு சிப்பா வருது....
******************************************************
நேற்றிரவு "நடுவுல கொஞ்சம் பக்கத்த காணோம்" படம் பார்கையில் விவேக்கை வைத்து நாங்கள் பண்ணுன காமெடியெல்லாம் ஞாபகம் வரவே, மேற்கண்ட கொசுவத்தி சுருள்...
படத்தை பற்றிய சில சுவாரஸ்யங்கள்...
தனது நண்பரின் கதையை அவரையே கேமராமேனாக வைத்து படம் எடுத்தது... நண்பனின் பெயரையே ( இனிசியல் உள்பட) ஷீரோவுக்கு வைத்தது... படத்தின் இறுதியில் தன் நண்பர்களை பற்றியும், அவர்களின் லட்சியங்கள் பற்றியும் விவரித்தது.... நடுத்தர குடும்பத்து வாழ்க்கையை மிகையில்லாமல் காட்சிபடுத்தியது...வசனங்களில் எதார்த்தத்தை பிரதிபலித்தது... {{நண்பனின் பிரச்சினைக்கு அடுத்தவரை குற்றம் சொல்லாமல், "என்னாலாதான் இப்படி ஆயிடுச்சி" என்று ஒவ்வொருவரும் தன்னைத்தானே குறை சொல்லிக்கொள்வதாகட்டும்.}} .இருக்கிற குழப்பதையெல்லாம் தாண்டி ஹீரோவின் திருமணம் நடக்கவேண்டுமே என்ற படபடப்பை ஹீரோவின் மூன்று நண்பர்களோடு சேர்த்து நம்மையும் அனுபவிக்கவைக்கிற லாவகமாகட்டும்....ஒவ்வோன்றிலும் வசீகரிக்கிறார் பாலாஜி...
"நடுவுல கொஞ்சம் பக்கத்த காணோம்" -
"நடுவுல நடுவுல இந்த மாதிரி படங்களும் எடுங்கப்பா!" என்று கோடம்பாக்கம் நோக்கி கோடங்கி சொல்கிற படம்...
"லொல்லு தாதா பராக்" போலவே மற்றுமொரு படம் என்றளவில் நினைக்கப்பட்டிருந்த எண்ணத்தை படத்தை பற்றி கேட்ட/படித்த விமர்சனங்களும் மாற்றியுள்ளது...
இசை வெளியீட்டில் கமல் கலந்து கொண்டபோது "கட்டாயத்தின் பேரில் கமல் கலந்து கொண்டிருப்பார் போலும்" என்றே நினைத்துக்கொண்டிருந்த நமக்கு(?) இயக்குனர் பாலாஜி தரணிதரன் சந்தோஷ அதிர்வை கொடுத்திருக்கிறார் என்றே சொல்ல வேண்டும்...
******************************************************
சரியாய் மூன்று வருடங்களுக்கு முன், அமெரிக்காவின் பென்சில்வேனியா மாகாணம், பிலடெல்பியா நகருக்கு அருகில் நார்த் வேல்ஸ் கவுண்டியில்
உள்ள டென்னிஸ் மைதானத்தில் லைட் வெளிச்சம் சற்றே கம்மியாக தெரியும் மூன்றாம் கோர்ட்டின் வலப்பக்கம் நான் மற்றும் நண்பர் பழனி. இடப்பக்கம் நண்பர்கள் விவேக் மற்றும் சிவா.
வழக்கம் போல நமது ஆட்டத்திறனை(?) வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருந்த எங்களுக்கு வந்தது ஒரு சோதனை(???)....
வாட்டமாய் வந்த பந்தை எதிர்புறம் திருப்ப, திருப்பி அடிக்கும் அவசரத்தில் விவேக்கும் சிவாவும் பக்கவாட்டிலிருந்து ஓடிவந்து ஒருவர் தோள் ஒருவர் இடித்துக்கொள்ள.....
"டென்னிஸ் விளையாடிக்கிட்டு இருந்தோம்... யோகேஷ் அடிச்சாரு.... திருப்பி அடிக்கறத்துக்கு வேகமா ஓடி வந்தனா? மறு பக்கத்திலருந்து சிவாவும் ஓடி வந்தானா? ரெண்டுபேரும் வேகமா மோதிக்கிட்டோமா... நா கீழவிழுந்திட்டேனா....... வலக்கை மணிக்கட்டுல அடிபட்டுடிச்சி...... ரெண்டு வாரத்துல சரியாயிடும்....." ராத்திரி சாப்பாட்டை கொண்டுவந்த ராகவனிடம் மான்ட்கொமரி ஆஸ்பிடல் பெட்டில் ஒருக்களித்து படுத்தபடி சொல்லிக்கொண்டிருந்தார் விவேக்....
விபத்துக்கு காரணகர்தாவாகிய(பந்தை நீதான் அடித்த என்று நானும், இல்ல நீதான் என்று பழனியும் ஒருவரை ஒருவர் இன்றுவரை சண்டையிட்டுக்கொள்வதுண்டு...) எங்கள் மூவர் குழு, விவேக்கின் கை சரியாகும் வரை அவரை கவனித்துக் கொள்வதாய் முடிவு செய்து, ஒரு வாரம் அக்ரிமென்ட்படி சரியாய் கவனித்துக்கொண்டு,பின்னர்பழனியின் வீட்டில் விவேக்கை விட்டுவிட்டு (தலையில் கட்டிவிட்டு!..) நானும் சிவாவும் எஸ்ஸாகிவிட அடுத்த மூணு வாரத்துக்கு விவேக்கிர்க்கு நர்ஸ் வேலை பார்த்து எங்கள் மேல் கொலை வெறியோடு அலைந்தார்....
சம்பவம்(?) நடந்த சமயம் விவேக்கின் மனைவி கர்ப்பவதி... பிரசவத்திற்க்காக இந்தியா சென்றிருந்தவரிடம் அடிபட்ட விசயம் தெரியாமல் மெயிட்டெயின் பண்ணுவதற்க்கு விவேக் பட்ட அவஸ்தை இருக்குதே....... இப்ப நெனச்சாலும் சிப்பு சிப்பா வருது....
******************************************************
நேற்றிரவு "நடுவுல கொஞ்சம் பக்கத்த காணோம்" படம் பார்கையில் விவேக்கை வைத்து நாங்கள் பண்ணுன காமெடியெல்லாம் ஞாபகம் வரவே, மேற்கண்ட கொசுவத்தி சுருள்...
படத்தை பற்றிய சில சுவாரஸ்யங்கள்...
தனது நண்பரின் கதையை அவரையே கேமராமேனாக வைத்து படம் எடுத்தது... நண்பனின் பெயரையே ( இனிசியல் உள்பட) ஷீரோவுக்கு வைத்தது... படத்தின் இறுதியில் தன் நண்பர்களை பற்றியும், அவர்களின் லட்சியங்கள் பற்றியும் விவரித்தது.... நடுத்தர குடும்பத்து வாழ்க்கையை மிகையில்லாமல் காட்சிபடுத்தியது...வசனங்களில் எதார்த்தத்தை பிரதிபலித்தது... {{நண்பனின் பிரச்சினைக்கு அடுத்தவரை குற்றம் சொல்லாமல், "என்னாலாதான் இப்படி ஆயிடுச்சி" என்று ஒவ்வொருவரும் தன்னைத்தானே குறை சொல்லிக்கொள்வதாகட்டும்.}} .இருக்கிற குழப்பதையெல்லாம் தாண்டி ஹீரோவின் திருமணம் நடக்கவேண்டுமே என்ற படபடப்பை ஹீரோவின் மூன்று நண்பர்களோடு சேர்த்து நம்மையும் அனுபவிக்கவைக்கிற லாவகமாகட்டும்....ஒவ்வோன்றிலும் வசீகரிக்கிறார் பாலாஜி...
"நடுவுல கொஞ்சம் பக்கத்த காணோம்" -
"நடுவுல நடுவுல இந்த மாதிரி படங்களும் எடுங்கப்பா!" என்று கோடம்பாக்கம் நோக்கி கோடங்கி சொல்கிற படம்...
Sunday, September 25, 2011
கிறுக்கல்கள் : 25-09-2011
எங்கேயும் எப்போதும்.
எங்கே நடந்தாலும் எப்போதும்போல நாம் கடந்துபோகும் வாகன விபத்தை மைய்யப்படுத்தி திரைக்கதை அமைத்ததற்க்கு இயக்குனர் சரவணனை பாராட்ட வேண்டும்.
A.R.முருகதாஸ்/ஃபாக்ஸ் ஸ்டூடியோ தயாரிப்பில் புதுமுக இயக்குனர் ஒருவர் இயக்கிய படம் என்று மட்டும் நினைத்திருந்த நான் தொலைக்காட்சி நேர்காணல் ஒன்றில்
தற்செயலாக இயக்குனர் சரவணனை பார்க்க சற்றே இன்ப அதிர்ச்சி... அட நம்ம சரவணன்....
சற்றே பின்னோக்கி 2003ம் வருடத்திற்க்கு....
சென்னை அசோக் நகர் - 7வது அவென்யூ: நடன இயக்குனர் லலிதா-மணி தம்பதியருக்கு சொந்தமான அபார்ட்மெண்ட் முதல் தளம். A.R.முருகதாஸ் அஜீத்தை வைத்து இயக்கும் புதுப்படத்திற்கான கதை விவாதம் நடந்துகொண்டிருந்த சமயம். நான் வேலை பார்த்த கம்பெனி 2வது மாடியில். A.R.முருகதாஸின் அசிஸ்டெண்டுகளில் சரவணன் ஜூனியர். எப்போதும் சாந்த சொரூபியாய் அலுவலக வரவேற்பரையில் அமர்ந்திருப்பார். கடந்துபோகும் எங்கள் அலுவலக சகாக்களைப்பார்த்து ஒரு பரிச்சய புன்னகை...
எங்கள் அலுவலகம் மைலாப்பூர் பகுதிக்கு மாற்றப்பட, பிரிதொரு சந்தர்ப்பத்தில் A.R.முருகதாஸின் மற்றுமொரு அசிஸ்டெண்ட் டைரக்டரை சந்திக்கையில் அஜீத்தை வைத்து இயக்க திட்டமிடப்பட்ட படம் டிராப் ஆகிவிட்டதாகவும், அலுவலகத்தையும் மாற்றிவிட்டதாகவும்
தெரிவித்தார்.
எட்டு வருடத்திற்கு பிறகு அவரிடமிருந்து இதுபோன்றதொரு படம் உருவாகும் என்று முருகதாஸ் கூட நினைத்திருக்க வாய்ப்பில்லை...
படத்தில் பல காட்சிகள், வசனங்கள் நச்.
குறிப்பாக,
ஜெய் பயணம் செய்யும் பேருந்து பழுதடைந்துவிட, சரி செய்தபின் கண்டக்டருக்கு கை கழுவ ஜெய் உதவும் காட்சி(பேருந்து பழுதடைந்தால் உடனே இறங்கி ஜிப்பை கழட்டிக்கொண்டே புளியமரத்தை தேடும் நமக்கு அந்த காட்சி சற்றே வித்தியாசம்).
அனன்யாவின் அக்கா பேசும் வசனம் ”இதயே என் வீட்டுக்காரு செய்திருந்தாருன்னா இன்னும் பதினைந்து வருசத்துக்கு ‘ஒன்னொட சித்திப்பொண்ணால எனக்கு ஒரு நாள் லாஸ் ஆஃப் பே’ன்னு சொல்லிக்கிட்டே இருப்பார். நிஜத்தில் சொந்த பந்தங்களிடம் பலமுறை கேட்ட அனுபவத்தால், தியேட்டரில் கொஞ்ச நேரம் சிரித்துக்கொண்டே இருந்தேன்.
படம் முழுதும் வியாபித்திருக்கும் அஞ்சலியின் அட்டகாசம், தியேட்டரை விட்டு வந்தும் நினைவை விட்டு அகல மறுக்கிறது.
எனக்கு தெரிந்த வரையில் தமிழில் வாகன விபத்தை இத்தனை விலாவரியாக திரைப்படுத்தியதாக தெரியவில்லை... வாகன ஓட்டிகளுக்குள் ஒரு அதிர்வலையை நிச்சயமாய் உண்டுபண்ணுகிற படம்.
கொசுறு : சரவணன், ரமணா திரைப்படத்தில் விஜயகாந்த் கல்லூரியில் கைது செய்யப்படும் காட்சியில் வகுப்பறைக்குள் மூச்சிரைக்க ஓடிவந்து மாணவர்களிடம் கைது தகவலை சொல்லும் மாணவத்தலைவன் பாத்திரத்தில் நடித்திருப்பார்.
கால் கிலோ கருப்பு புளி.
ஏர்டெல் சூப்பர் சிங்கர் (பயப்படாதீங்க, நடந்து முடிந்த ஃபைனலை பற்றி மொக்கைப் போடப்போவதில்லை...) ஜூனியர்-3 க்கான விளம்பரம். இரண்டு மூன்று வித்தியாச ஸ்கிரிப்ட்டில் ஒளிபரப்பாகிக்கொண்டிருந்தாலும், விழுந்து விழுந்து சிரிக்க வைக்கும் விளம்பரம்.
கால்கிலோ கருப்பு புளியும் மஞ்சள்தூளும் வாங்க கடைக்கு செல்லும் சிறுவனின் சேட்டைகள். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் அச்சிறுவனைப்போல் ஒரு வாண்டு கண்டிப்பாக இருக்கும். அடுத்த முறை எப்போ போடுவார்கள் என்று எதிர்பார்க்க வைக்கும் விளம்பரம்.
50 ரூவா.
நாலு இஞ்ச் பைண்டிங் நோட்டில் அரை கிறுக்கலாய் எழுதி, வாங்கிய காசை பத்திரப்படுத்தியதும் பேப்பரை கிழித்து எறியும் வாய்ப்பு நம்மூர் போலீஸிக்கு இனிமேல் வாய்க்காது போல... மீனம்பாக்கம் ஏர்ப்போர்ட் சிக்னலில் பச்சை விளக்குக்கு பணிந்து விருட்டென்று கிளம்பி செல்ல எத்தனிக்கயில் காரை ஓரங்கட்ட சொன்னார் டிராபிக் கான்ஸ்டபிள். கிரெடிட் கார்ட் ஸ்வாப்பிங் மெஷின் போல் இருந்த கையடக்க பொட்டியில் கார் நம்பரை தட்டி, மளிகை கடை லிஸ்ட் போன்ற பேப்பரை கையில் கொடுத்து “ சார், ஃபைன் ரிசிப்ட் ஒரு நாள்தான் வேலிடிடி. நம்பர் பிளேட்டை சீக்கிரம் மாத்துங்க” என்றபடியே நகர்ந்தார். விவாதத்திற்க்கு தயாரான என்னை சற்றே ஆச்சரிய படுத்தியது அந்த மளிகை கடை லிஸ்ட்.
நாளைக்கு முதல் வேலயா பாக்கெட்டுல 50ரூவா மறக்காம எடுத்து வச்சிக்கனும்.
Sunday, May 8, 2011
கிறுக்கல்கள் - 08-05-2011.
இந்த சம்மரில் உடைத்த மொத்த கூலிங்கிளாஸ் எண்ணிக்கை : 4. ஒவ்வொரு முறையும் வாங்குவதும் சட்டைப்பட்டனில் மாட்டி கீழேவிழுந்து சடுதியில் உடைவதுமாய் இருந்தது. ஐந்தாவதாக வாங்கியது ஃபைபர் கிளாஸ். வாங்கியதிலிருந்து நேற்றுவரை குறைந்தது 10 தடவையாவது கீழே விழுந்திருக்கும். ஃபைபர் என்பதால் உடையவில்லை.. மாறாக இடது வலது கண்ணாடிகள் முறைவைத்து கழண்டு விழும். சரி செய்ய அருகில் இருக்கும் கண்கண்ணாடி கடையில் நுழைந்துவிடுவதுண்டு. காரணம் ????? இதுவரை எந்த கடையிலும் சர்வீஸ் சார்ஜ் வாங்கியதில்லை...
சென்னையில் பல இடங்களிலும், மயிலாடுதுறையில் இரு முறையும் சரிசெய்து கொண்டேன்.
கொஞ்சம் ஆச்சரியம் தான்... பொதுவாக ஒரு கடையில் பொருள் வாங்கும்போது வாடிக்கையாளரை தக்கவைத்துக்கொள்ளும் பொருட்டு இது போல ஃப்ரீ சர்வீஸ் செய்து கொடுப்பார்கள். ஆனால் எந்தக்கடையில் வாங்கியதாக இருந்தாலும் கண்ணாடிக்கு சர்வீஸ் சார்ஜ் வாங்குவதில்லை... ஏன்??? தெரிந்தால் சொல்லுங்களேன்....
குரோம்பேட்டை MIT மேம்பாலத்தை வழக்கம்போல் வாகனங்களை முந்திக்கொண்டு கடக்கையில் தென்பட்டது எதிரே கிராஸ் செய்த ஒரு டெம்போ டிராவலர் “நயிநார் டிராவல்ஸ்” என்ற முகப்போடு... அடடா.. என்ன ஒரு தமிழ் ”படுத்து”தல்.சொன்னவருக்கு தெரியவில்லையேனில் எழுதியவருக்காவது தெரிய வேண்டாமா???
(மாயவரத்தில் “பாப்புலர் டிஜிட்டல் பிரஸ்” என்று ஒரு அச்சகம் இருக்கிறது. இங்கு அச்சடிக்கப்படும் அனைத்து வாசகங்களும் அச்சக ஓனர் படித்துப்பார்த்த பிறகே அச்சுக்கு அனுமதி அளிக்கப்படும். கொடுக்கின்ற காசில் முன்னபின்ன இருந்தாலும் அட்ஜட் செய்துகொள்ளும் அவர் , பிரசுரிக்கப்படும் வாசகங்களிலோ/எழுத்திலோ அச்சக பணியாளர்கள் பிழை செய்திருந்தால் ருத்ர தாண்டவம் ஆடிவிடுவார், ஒரு முறை தமிழ்நாடு அரசின் முத்திரையை ஒரு ஃப்ளக்ஸ் பேனரில் போடச்சொன்னதற்க்கு இந்த மாதிரி விசயங்களுக்கு அரசு முத்திரையை போடக்கூடாதுன்னு கடைசிவரை மறுத்துவிட்டார்.)
”அங்கிள், உங்க அம்மாவ இன்னக்கி விஷ் பண்ணீங்களா???” முன்னிரவில் சந்தித்த நண்பர் ஒருவரின் 8 வயது மகள் கேட்க, அவளே அன்னையர் தினத்தைப்பத்தியும் தான் அம்மாவை விஷ் பண்ணியதையும் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தாள். ரசத்தில் பெருங்காயத்தை கொஞ்சம் அதிகமா போட்டதற்க்காக கடிந்துகொண்டே மதியம் சாப்பிட்டது நினைவிற்க்கு வந்தது.....
(அன்னையர் தினத்தைப் பற்றிய சுவாரஸ்யமான கதை ஒண்ணு உண்டு..... வருடம் முழுதும் தங்களுக்காக வீட்டில் சுழலும் அம்மாவை அன்னையர் தினத்தன்று சந்தோசப்படுத்த முடிவு செய்து இரவு முழுவதும் பயண ஏற்ப்பாடுகள் செய்கிறார்கள், அம்மாவோ கஷ்டப்பட்டு எல்லாருக்கும் சாப்பாடு தயார்செய்து விட்டு அசதியில் தூங்கிவிடுகிறார்... விடிந்து பார்த்தால் வீட்டில் யாரையும் காணோம், எல்லோரும் அன்னையர் தினத்தை கொண்டாட சென்றுவிட்டார்கள்...)
பலரது வீட்டில் இப்படித்தான் அன்னையை கொண்டாடி வருகிறோம், எங்கள் வீடு உள்பட...
ஜெயா டிவியில் நேற்று மாலை ”கண்ணாடி” என்ற நிகழ்ச்சி ஒளிபரப்பாகையில் தமிழருவி மணியனின் குரல் கேட்டு ரிமோட்டுக்கு சற்று ஓய்வு கொடுத்தேன்... சுதந்திர போராட்ட தியாகிகள்/ முன்னால் ராணுவத்தினர் பற்றியும் அவர்களுக்கான அரசாங்கச்சலுகைகள் மற்றும் அதிலுள்ள அவலங்கள் பற்றிய தொகுப்பு நேற்றைய நிகழ்ச்சி.
மலேயாவில் ஒரு கூட்டத்தில் சுபாஷ் சந்திரபோஸ் பேசுகையில் அவரது பேச்சால் ஈர்க்கப்பட்டு தனது ஆறு பவுன் வளையலை அவரிடத்தில் அன்பளிப்பாய் அளித்ததையும், தன்னையும் ராணுவத்தில் இணைத்துக்கொண்டதையும், தற்போதைய வாழ்க்கை சிரமங்களையும் 85 வயது மூதாட்டி விவரிக்க பார்வையாளர்கள் மற்றும் பங்கேற்ப்பாளர்கள் முகங்களில் உணர்ச்சிக் கலவைகள்... நிகழ்ச்சியின் இறுதியில் பரிசு பெற்றபோது அவர் அடித்த அந்த சல்யூட்........ அவருக்கு ஒரு ராயல் சல்யூட்.
Sunday, January 2, 2011
WTC (உலக வர்த்தக மையம்) - சற்றுமுன்.....
முந்தைய பகுதி : நியூயார்க் நகரம் விழிக்கும் நேரம்
”ஆன்சைட் கால் இன்னக்கி கேன்சல்......... நியூயார்க்ல ஏதோ டெரரிஸ்ட் அட்டாக்காம்........... இன்னும் ரெண்டு மூணு நாளக்கி எந்த காலும் கிடையாது.........”
அரைநாள் பள்ளிவிடுமுறையை ரோட்டோர மழைத்தண்ணீரை எத்தித்தள்ளி அனுபவித்தப்படி செல்லும் சிறுவனின் குதூகலத்துடன் 2001ல் வீட்டுக்கு கிளம்பிய எனக்கு
தெரிய ஞாயமில்லை 2006ல் கட்டிட சிதைவுகளின் குவியலினூடே நின்றுகொண்டு என் செயலை நினைத்துப்பார்க்கப்போகிறேன் என்பது.....
சென்ற வாரம் மீண்டும் ஒரு விஜயம்............ எத்தனை முறை வந்தாலும் ஒவ்வொரு முறை வரும் கண்ணீர்த்திரையை தடுக்க முடிவதில்லை........
கட்டுமானப்பணிகள் முழுவீச்சில் நடைபெறுகின்றன.........
புதிதாய் கட்டப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் வளாகம் ஐந்து பிரிவுகளை உள்ளடக்கியது....
1. ஐந்து அலுவலக கட்டிடங்கள் (ஐந்தில் ஒரு கட்டிடம் 1,776 அடியில் அமெரிக்காவின் உயரமான கட்டிடமாக அமையப்போகிறது. 2001ல் தாக்கப்பட்ட டிவின் டவர்ஸின் உயரம் 1,350 அடி. நியூயார்க்கில் இருக்கும் எம்ப்பயர் ஸ்டேட் கட்டிடத்தின் உயரம் 1,250 அடி)
2. நினைவகம் மற்றும் அருங்காட்சியகம்
3. தொடர்வண்டி போக்குவரத்து மையம்
4. வணிக வளாகம்
5. கலைப்பேரரங்கம் (”Performing arts center” ஐ தமிழ்ப்படுத்த நான் படுத்தியதை பழமைபேசி மன்னிப்பாராக....)
21ம் நூற்றாண்டின் தலைசிறந்த கட்டிடங்களாக இவை இருக்கவேண்டுமென்பதில் முழுமுனைப்போடு செயல்படுகிறது கட்டுமானப்பொறுப்பேற்றிருக்கும் சில்வர்ஸ்டீன் ப்ராப்பர்ட்டீஸ் நிறுவனம்.
சிறப்பான செயல்பாட்டிற்க்காக கட்டுமான நிறுவனத்தின் தலைவர் லேரி சில்வர்ஸ்டீன் 2010ம் ஆண்டிற்க்கான சிறந்த தொழிலதிபர் விருதைப் பெற்றுள்ளார்.
உலக வர்த்தக மையத்தின் தற்போதைய நிலவரம் பற்றி தெரிந்து கொள்ள இணையதளத்தை நோண்ட, கொத்தனார் இன்னக்கி எத்தனை அடி பூச்சு பூசினார், சித்தாள் எத்தனை சட்டி மண் சலித்தார் என்கிற ரேஞ்சுக்கு விலாவரியாக அப்டேட் செய்கிறார்கள்...
{{{
புகைப்படங்கள் : என் காமிராவில் எடுக்கப்பட்டவை.
WTC பற்றிய தகவல்கள் : கூகுளாண்டவர்....
}}}
Saturday, January 1, 2011
நியூயார்க் நகரம் விழிக்கும் நேரம்..........
சென்ற வாரம் நியூயார்க் நகரின் பிரதான பகுதியில் இருக்கும் ஒரு அலுவலகத்தில் காலை 7 மணிக்கு இருக்க வேண்டி காலை 3 மணிக்கு எழுந்து .......முடித்து, ........டித்து...........த்து .............. து........ (நான் மட்டும் காலைல எழுந்த உடனே புதுசா என்ன பண்ணிடபோறேன்....... எல்லாரும் பண்ணுறதுதான்) காரில் அமர்ந்து ஜன்னல் வழிவந்த பனிக்காற்றை புறந்தள்ளி, இதமான செயற்க்கை வெப்பத்திற்க்கு உடம்பைக்கொடுத்து வெறிச்சோடிய நெடுஞ்சாலையில் விரட்ட ஆரம்பித்தேன், துணையாய் காதின்வழி நரம்பில் ஊடுருவும் கதிரியின் சாக்ஸபோன்...............
நியூயார்க் நகரின் ஐந்தாவது அவென்யூவில் காரை சொருகி, ஆறாவது அவென்யூ நோக்கி நடக்க ஆரம்பிக்கையில் மணி 6.30. பலமுறை நியூயார்க் சென்றிருந்தாலும் பின்னிரவு கேளிக்கைகள் முடிந்து, நகரம் சற்றே சாவகாசமாய் இருக்கும் காலை நேரத்தில் செல்வது இதுவே முதல் முறை.
வந்த வேலை முடித்து சற்றே ஆசுவாசமாய் தெருக்களில் நடக்க தொடங்கினேன் கழட்டிவிட்ட எருமை போல (நன்றி விக்னேஸ்வரி). கழுத்தில் கேமராவுடன் நிதான நடையில் தெருக்களை விழுங்கி தனிமையில் சுத்துவதில் தனி சுகம்.
டைம் ஸ்கொயர் பகுதி
சைக்கில் கேப்பில் காரை நுழைக்கும் நம்ம ஊர் ஆட்கள். நியூயார்க்கில் ஓ(ட்)டும் பெரும்பாலான டாக்ஸி-டிரைவர்கள் இந்தியர்கள், கூடவே நமது எல்லைக்கோட்டவர்களும்...
கூட்டங்கூட்டமா கிளம்பிட்டாய்ங்க.........
ஆரவார தெருக்கள் அமைதியாய்.............
கிறிஸ்துமஸ் கொண்டாட்டங்களுக்கு தயாராகும் “ராக்-பில்லர் சென்டர்”
Saturday, December 4, 2010
ஸ்மைல் பிளீஸ்.........
டேய்........ பேட்டரி மூணு மணி நேரமா சார்ஜ் ஆயிடுச்சி.... முத போட்டாவா யென்ன யெடு..........
முண்டா பனியனுடன் முறைப்பாய் போஸ் கொடுத்துக்கொண்டிருந்த நண்பனை புதிதாய் வாங்கிய நிக்கான் கேமராவில் விழுங்கினேன்.
’கிளிக்’............. இந்த சத்தம் காதில் ரீங்காரமிடும்பொதெல்லம் மனசு அவரை நினைத்துகொள்ளும்.....
அவர்................. மாயவரம் நியூ போட்டோ ஸ்டூடியோவின் ஆஸ்தான போட்டோகிராபர் மற்றும் ஸ்டூடியோவின் 'ஆல்-இன்-ஆல்'.
சின்ன வயசில் முதல் முறையாய் போட்டோ எடுக்க என்னயும், அக்காவயும் அம்மா அங்கு கூட்டி செல்கையில் புது பேண்ட் சட்டை வாங்கி கொடுத்தால்தான் போட்டோவுக்கு போஸ் கொடுப்பேன்னு அடம்பிடித்த என்னை பளீர்ன்னு முதுகில் அம்மா ரெண்டு போட "புள்ளய அடிக்காதம்மா, இங்க வாடாப்பா"ன்னு என்னை அருகில் இழுத்து மடியில் அமர்த்தி தனக்காக வாங்கி வைத்திருந்த டீயில் பன்னை நனைத்து வாயில் ஊட்ட அழுகயை நிறுத்தினேன் நான்.
ஒழுகிய மூக்கை நாலு முழ வேட்டியின் உள்முனையில் துடைத்தவர் "பாரு, அழுததுல பௌடரெல்லாம் அழிஞ்ச்சிபோச்சி"ன்னு சொல்லிக்கிட்டே பௌடரை மூஞ்சில் அப்பிவிட்டு அக்காவின் பக்கத்தில் இருந்த உருலையில் என்னை தூக்கி நிப்பாட்டி ”சிரிடா ராஜா, ஆங்..... இங்க பாரு.......... ஆங்.............."
’கிளிக்’...........................
(நான் கேட்ட முதல் ‘கிளிக்’ சத்தம்.... இன்னக்கி தான் கேட்டது போல இருக்கு... இடையில் தான் எத்தனை வருடங்கள். பீரோவில் இன்றும் பத்திரமாய் இருக்குறது அந்த போட்டோ..........)
அக்டோபரில் லீவில் ஊருக்கு போனபோது நியூ போட்டோ ஸ்டூடியோவை கடந்து போக எத்தனிக்கயில் ஏதோ ஞாபகம் வந்தவனாய் சட்டென்று உள்ளே செல்ல, முன்னறை கல்லாப்பெட்டியில் இருந்த ரெட்டைநாடி சாரீரம் "உள்ள போங்க சார்"ன்னு கைகாட்ட, கருநீல துணியை விலக்கியபடியே இருளறைக்குள் பிரவேசித்தேன் நான்.
"கணுக்கால் பக்கம் கொசுவத்த சரிபண்ணிவிட்டுக்கம்மா, ம்ம்.......... இப்ப சரியா இருக்கு, அப்படியே நிமுந்து பாரு..... ம்..... தலய லேசா இந்த பக்கம்.......
ஆங்....... போதும் போதும்" என்றவாறே போகஸ் லைட்டுக்கும் அந்த பெண்ணிற்க்கும் இடையே கபடி ஆடிக்கொண்டுருந்தார் சாமி.
"சாமி.......... போட்டோ படம் யெப்ப ரெடியாவும்?"
கல்யாணி கவரிங் நெக்லஸை கழட்டிக்கொண்டே கேட்ட பெண்ணிடம் "ஏழே முக்கால் பஸ்ஸுலதான ஊருக்கு
போற, வாங்குற சாமானெல்லாம் வாங்கிட்டு பஸ்ஸ்டாண்டுக்கு போறப்போ வந்து வாங்கிட்டு போ........ அதுக்குள்ள போட்டு வக்கசொல்லுறேன்".
சுவற்றுப்பக்கம் திரும்பி வேட்டியை உதறி இடுப்பில் இறுக்கியவர் "உங்களுக்கு யென்ன போட்டோ தம்பி?" என்றவரிடம் போட்டோயெடுக்க உள்ளே நுழையவில்லையென்றாலும் அந்த ரூமில் அவருடன் மேலும் சில நிமிடங்கள் இருக்க விரும்பி "பப்.......பாஸ்போட்" என்றேன் .
அதே சுறுசுறுப்பு, அதே நாலு முழம் , அதே வெற்று மார்பு,வேட்டியில் சுருட்டிய மூக்குபொடி டப்பா, சற்றே தளர்ந்த உடல்.
எங்கள் வீட்டில் அனேகமாக அனைவரும் இந்த ரூமில் நின்று, சிரித்து,பல்மூடி, கைகட்டி அவர் சொன்னதை தட்டாமல் செய்திருக்கிறோம்.
உறவினர் ஒருவர் அதே தெருவில் ஸ்டூடியோ வைத்திருந்தபோதும் எங்களுக்கென்னவோ இந்த ரூமின் மேல் ஒரு இனம்புரியாத ஒட்டுதல்.
போட்டோ எடுத்தப்பின் முன்பகுதிக்கு வந்து கம்யூட்டரில் அமர்ந்திருந்தவரிடம் "தம்பிக்கு பாஸ்போட் நாலு காப்பி" என்றவாறே கேமராவை கொடுத்துவிட்டு மூலையில் இருந்த தூக்குவாளியை எடுத்தவரிடம் "சாமி........ நேத்து வாங்கிட்டு வந்த தோசயில வச்சிருந்த தேங்கா சட்டினி ஊசிப்போயிருந்துது..........
தக்காளி சட்டினி வச்சி கட்ட சொல்லுங்க..........." கம்யூட்டர் ஆசாமியின் குரலுக்கு தலையாட்டியவர் என்னிடம் திரும்பி "தம்பி, நீங்க யெங்கயும் கட கண்ணிக்கு போகணும்னா போயிட்டு ஒரு அர மணி நேரத்துல வாங்க, போட்டு வச்சிருப்பாரு வாங்கிக்கலாம்". "யப்பா, தம்பி அவசரமா போட்டோ யெடுக்க வந்துட்டு போல, பிரிண்ட் போடுறதுக்கு முந்தி கொஞ்சம் சேவிங் பண்ணிடு".
சாப்பாடு வாங்க செல்லும் சாமியை பார்த்தபடியே படியிறங்கினேன் நான்.
முண்டா பனியனுடன் முறைப்பாய் போஸ் கொடுத்துக்கொண்டிருந்த நண்பனை புதிதாய் வாங்கிய நிக்கான் கேமராவில் விழுங்கினேன்.
’கிளிக்’............. இந்த சத்தம் காதில் ரீங்காரமிடும்பொதெல்லம் மனசு அவரை நினைத்துகொள்ளும்.....
அவர்................. மாயவரம் நியூ போட்டோ ஸ்டூடியோவின் ஆஸ்தான போட்டோகிராபர் மற்றும் ஸ்டூடியோவின் 'ஆல்-இன்-ஆல்'.
சின்ன வயசில் முதல் முறையாய் போட்டோ எடுக்க என்னயும், அக்காவயும் அம்மா அங்கு கூட்டி செல்கையில் புது பேண்ட் சட்டை வாங்கி கொடுத்தால்தான் போட்டோவுக்கு போஸ் கொடுப்பேன்னு அடம்பிடித்த என்னை பளீர்ன்னு முதுகில் அம்மா ரெண்டு போட "புள்ளய அடிக்காதம்மா, இங்க வாடாப்பா"ன்னு என்னை அருகில் இழுத்து மடியில் அமர்த்தி தனக்காக வாங்கி வைத்திருந்த டீயில் பன்னை நனைத்து வாயில் ஊட்ட அழுகயை நிறுத்தினேன் நான்.
ஒழுகிய மூக்கை நாலு முழ வேட்டியின் உள்முனையில் துடைத்தவர் "பாரு, அழுததுல பௌடரெல்லாம் அழிஞ்ச்சிபோச்சி"ன்னு சொல்லிக்கிட்டே பௌடரை மூஞ்சில் அப்பிவிட்டு அக்காவின் பக்கத்தில் இருந்த உருலையில் என்னை தூக்கி நிப்பாட்டி ”சிரிடா ராஜா, ஆங்..... இங்க பாரு.......... ஆங்.............."
’கிளிக்’...........................
(நான் கேட்ட முதல் ‘கிளிக்’ சத்தம்.... இன்னக்கி தான் கேட்டது போல இருக்கு... இடையில் தான் எத்தனை வருடங்கள். பீரோவில் இன்றும் பத்திரமாய் இருக்குறது அந்த போட்டோ..........)
அக்டோபரில் லீவில் ஊருக்கு போனபோது நியூ போட்டோ ஸ்டூடியோவை கடந்து போக எத்தனிக்கயில் ஏதோ ஞாபகம் வந்தவனாய் சட்டென்று உள்ளே செல்ல, முன்னறை கல்லாப்பெட்டியில் இருந்த ரெட்டைநாடி சாரீரம் "உள்ள போங்க சார்"ன்னு கைகாட்ட, கருநீல துணியை விலக்கியபடியே இருளறைக்குள் பிரவேசித்தேன் நான்.
"கணுக்கால் பக்கம் கொசுவத்த சரிபண்ணிவிட்டுக்கம்மா, ம்ம்.......... இப்ப சரியா இருக்கு, அப்படியே நிமுந்து பாரு..... ம்..... தலய லேசா இந்த பக்கம்.......
ஆங்....... போதும் போதும்" என்றவாறே போகஸ் லைட்டுக்கும் அந்த பெண்ணிற்க்கும் இடையே கபடி ஆடிக்கொண்டுருந்தார் சாமி.
"சாமி.......... போட்டோ படம் யெப்ப ரெடியாவும்?"
கல்யாணி கவரிங் நெக்லஸை கழட்டிக்கொண்டே கேட்ட பெண்ணிடம் "ஏழே முக்கால் பஸ்ஸுலதான ஊருக்கு
போற, வாங்குற சாமானெல்லாம் வாங்கிட்டு பஸ்ஸ்டாண்டுக்கு போறப்போ வந்து வாங்கிட்டு போ........ அதுக்குள்ள போட்டு வக்கசொல்லுறேன்".
"திரும்பி வரும்போது மணிக்கூண்டுக்கிட்ட புருஷோத்தம இருப்பான், அவன்கிட்ட நெக்லஸை கில்ட் புடிச்சிக்க, போட்டா யெடுக்குறப்ப லைட்டு
வெளிச்சத்துல அங்கங்க கருப்பா தெரியுது. வேணும்னா கில்ட் புடிச்சதுக்கப்புறம் இன்னொன்ணு எடுத்துக்கலாம்."
சுவற்றுப்பக்கம் திரும்பி வேட்டியை உதறி இடுப்பில் இறுக்கியவர் "உங்களுக்கு யென்ன போட்டோ தம்பி?" என்றவரிடம் போட்டோயெடுக்க உள்ளே நுழையவில்லையென்றாலும் அந்த ரூமில் அவருடன் மேலும் சில நிமிடங்கள் இருக்க விரும்பி "பப்.......பாஸ்போட்" என்றேன் .
அதே சுறுசுறுப்பு, அதே நாலு முழம் , அதே வெற்று மார்பு,வேட்டியில் சுருட்டிய மூக்குபொடி டப்பா, சற்றே தளர்ந்த உடல்.
எங்கள் வீட்டில் அனேகமாக அனைவரும் இந்த ரூமில் நின்று, சிரித்து,பல்மூடி, கைகட்டி அவர் சொன்னதை தட்டாமல் செய்திருக்கிறோம்.
உறவினர் ஒருவர் அதே தெருவில் ஸ்டூடியோ வைத்திருந்தபோதும் எங்களுக்கென்னவோ இந்த ரூமின் மேல் ஒரு இனம்புரியாத ஒட்டுதல்.
போட்டோ எடுத்தப்பின் முன்பகுதிக்கு வந்து கம்யூட்டரில் அமர்ந்திருந்தவரிடம் "தம்பிக்கு பாஸ்போட் நாலு காப்பி" என்றவாறே கேமராவை கொடுத்துவிட்டு மூலையில் இருந்த தூக்குவாளியை எடுத்தவரிடம் "சாமி........ நேத்து வாங்கிட்டு வந்த தோசயில வச்சிருந்த தேங்கா சட்டினி ஊசிப்போயிருந்துது..........
தக்காளி சட்டினி வச்சி கட்ட சொல்லுங்க..........." கம்யூட்டர் ஆசாமியின் குரலுக்கு தலையாட்டியவர் என்னிடம் திரும்பி "தம்பி, நீங்க யெங்கயும் கட கண்ணிக்கு போகணும்னா போயிட்டு ஒரு அர மணி நேரத்துல வாங்க, போட்டு வச்சிருப்பாரு வாங்கிக்கலாம்". "யப்பா, தம்பி அவசரமா போட்டோ யெடுக்க வந்துட்டு போல, பிரிண்ட் போடுறதுக்கு முந்தி கொஞ்சம் சேவிங் பண்ணிடு".
சாப்பாடு வாங்க செல்லும் சாமியை பார்த்தபடியே படியிறங்கினேன் நான்.
Saturday, October 30, 2010
சார் போஸ்ட்.............
"என்னப்பா சமீபமா பதிவையே காணும்?" - அமெரிக்க வாழ் பதிவர் ஒருவர் மின்னஞ்சலில் கேட்டது.
"யோகேஷ்......... ஏங்க என்னாச்சி... கட ரொம்ப நாளா மூடி கிடக்கு" - ஐரோப்பிய நாடுகளில் அலுவல் பயணம் மேற்கொண்டிருந்தாலும் வாரமிருமுறை தவறாமல் அலைபேசும் பதிவர் கேட்டது...
"யோவ்... எதாவது பதிவ போடுய்யா... அதவச்சி எதிர்பதிவ போட்டு கொஞ்ச நாளைக்கு பொழப்ப ஓட்டுவோம்....." - சென்னையிலிருக்கும் நலம்விரும்பி ஒருவர் சாட்டில் சொன்னது....
........
இப்படியெல்லாம் ஒண்ணும் நடக்கலங்க............. நடக்காதுன்ணும் தெரியும்.....
-------
போஸ்ட் போட்டு ரொம்ப நாளாச்சேன்னு (அடிக்கடி போட்டுட்டாலும்.....) போஸ்டயே போஸ்ட் ஆக்கிறலாம்ன்ணு ஐடியா பண்ணி அதுக்கான கோதாவுல எறங்கி........... ஸ்ஸ்........ யப்பா..............
மீதிய நீங்களே படிங்க........... இல்ல இல்ல பாருங்க....
அஞ்சல் அலுவலகம்.
அஞ்சல் அலுவலக வாசலில் தனியார் சேவைக்கான பெட்டி.
தபால் பட்டுவாடாவிற்க்கு பயன்படுத்தப்படும் வாகனங்கள்.
எங்கள் அடுக்ககதிற்க்கு தபால் கொண்டு வரும் தபால்காரர்.
இவரை தினமும் பார்ப்பதுண்டு.... சிநேக புன்னகையில் ஆரம்பித்து தமிழின் சில கெட்ட வார்த்தைகளை சொல்லித்தரும் அளவுக்கு பழக்கம்.....
36 வருசமாக இப்பணியில் இருக்கிறார்.... நான் பார்த்தவரையில் தன்னுடைய வேலையை அனுபவித்து செய்பவர்....
வீடுகளின் வாசலில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் தபால்பெட்டி....
( தபால்பெட்டியை பற்றி நினைக்கும்போதெல்லாம் ரொம்ப நாளைக்கு முன்னாடி படித்த பாக்கியம் ராமசாமியின் ஜோக் ஒன்ணு எனக்கு ஞாபகத்துக்கு வரும்.. உங்களுக்கு அந்த ஜோக் தெரியுமா???)
தபால்காரரிடம் ஒரு மாஸ்டர் கீ இருக்கும். தன் வாகனத்தில் இருந்தபடியே தபால்களை இப்பெட்டியில் போட்டுவிடுவார்...
அடுக்ககங்களில் இதுபோல் இருக்கும்.
எனக்கு தெரிந்தவரை அமெரிக்காவில் இருக்கும் வாகனங்களில் வலப்புறம் ஸ்டீயரிங் உள்ளவை இரண்டு....
1) பயணிகள் பயன்பாட்டிற்க்கான பேருந்துகள்.
2) தபால் பட்டுவாடா செய்வதற்கான வாகனங்கள்.
வேறு ஏதாவது வாகனங்கள் இப்பட்டியலில் உண்டா??? தெரிஞ்சால் சொல்லுங்களேன்....
Saturday, September 4, 2010
நீச்சல்குளமும் ரெட்டைவால் குருவியும்.
இந்த வாரம் லாங்க் வீக்எண்ட் (Sep 6th Labor day) என்பதால் எங்கு செல்லலாம் என கடந்த மூணு வாரமாக திட்டம் போட்டு ஏற்கனவே போய் வந்த இடம், போகாத இடம், மீண்டும் போகத்தோன்றும் இடம், விமானத்தில் போக வேண்டிய இடம், காரில் போக வேண்டிய இடம் என்று அலசி ஆராய்ந்து கடைசியில் இந்த தடவை எங்கேயும் போகாமல் வீட்டில் ரெஸ்ட் எடுக்கலாம் என்று முடிவு பண்ணியாச்சி...
வெள்ளி இரவு நடுநிசி கடந்தும் தூங்காமல் பொட்டித்தட்டிக்கொண்டுருந்துவிட்டு அப்புறம் SAW படத்தின்
PART-V ம் PART-VI ம் பார்த்து முடித்து தூங்க செல்கயில் மணி காலை 5.30.
மதியம் 3 மணி சுமாருக்கு துகிலெழுந்து, மோட்டு வலையை பார்த்துக்கொண்டு படுத்திருக்கயில், குளத்துப்பக்கம் போலாமே என்ற யோசனை வர, சரி போயி ரொம்ப நாளாச்சேன்னு அபார்ட்மெண்ட்டின் தரைதளத்தில் இருக்கும் குளத்துக்கு கிளம்பினேன்.
எங்க அபார்ட்மெண்ட் குளத்துல குளிக்கறத்துக்கு கொஞ்சம் கெடுபிடி இருக்கும். அங்க உள்ள போர்டுல எழுதிபோட்டுருக்குற வரைமுறை படித்தான் நடந்துக்கணும்... சாரி.... குளிக்கணும்.
குளத்துல இறங்குறத்துக்கு முன்னாடி life guard ஒருத்தர் நம்மகிட்ட "நீச்சல் தெரியுமா?", "இதுக்கு முன்னாடி குளிச்சிருக்கியா"(பாத்ரூமுல இல்ல குளத்துல...)? அப்படீன்னு குறுக்கு விசாரணையெல்லாம் பண்ணிட்டு "OK, you can get into the pool now" அப்படீன்னு சொல்லிட்டு கைல ஒரு பட்டய கட்டிவிடுவார்.
நான் போனப்ப எப்போதும் இருக்குற life guard இல்ல, அவருக்கு பதிலா புதுசா ஒரு பொண்ணு ஒக்காந்துருந்துச்சி... என்ன பாத்து என்ன நினச்சிதுன்னு தெரியல, எதுவும் கேக்காமலே "Sir, you can get in" அப்படீன்னு சொல்லிட்டு கைல இருந்த ஐபோன நோண்ட ஆரம்பிச்சிடுச்சி...
எங்க வீட்டு குளத்துல( அட நாம இருக்குற வீட்ட நம்ம வீடுன்னு சொல்லுறது இல்லியா? அப்ப நம்ம வீட்டுல இருக்குற குளத்தை நம்ம வீட்டு குளம்னு சொல்லலாம்ல...) குளிக்க வந்தவங்க உடனே குளத்துல எறங்க மாட்டாங்க.... குளக்கரை ஓரமா மெதுவா ரெண்டு மூணு ரவுண்டு சுத்தி வருவாங்க. அப்புறமா குளத்த சுத்தி போட்டுருக்குற கட்டில்ல குப்புற பத்து நிமிசம், மல்லாக்க பத்து நிமிசம் படுத்திருப்பாங்க.... அப்புறம் கொண்டு வந்திருக்கிற புத்தகத்த பத்து நிமிசம் படிப்பாங்க.... அப்புறம் i-pod ல பத்து நிமிசம் பாட்டு கேப்பாங்க.... அப்புறம் கூட வந்திருக்குற பாப்பா வாயில தேனு இருக்கானு வாயால ஆராய்ச்சி பண்ணுவாங்க..... அப்புறமா தண்ணியில குதிப்பாங்க..... இப்படியெல்லாம்
பண்ணினாதான் பிரபல பதிவராம்... அய்யோ. மறுபடியும் சாரி.... பிரபல நீச்சல்காரராம்.....
குளிக்க(?) சென்றபோது எடுத்த போட்டோ.
ம்ம்ம்... நமக்கு தேனு எடுக்கறத்துக்கு எல்லாம் ஏது கொடுப்பினை.... அப்புறம் நாம இருக்குற கலருக்கு சூரியன பாத்து மல்லாக்க படுத்தா என்ன ஆவறது.... அதனால ஒரு ஓரமா நிழல்ல கிடந்த கட்டில்ல போயி படுத்துக்கிட்டு கைல எடுத்துட்டு போயிருந்த நம்ம பழமைப்பேசி அண்ணனோட ஊர்பழமை புத்தகத்த எடுத்து ஏற்கனவே படிச்சி விட்ட இடத்துலெருந்து படிக்க ஆரம்பிச்சேன்.....
பத்து நிமிசம் கழிச்சி புத்தகத்த நெஞ்சில் மல்லாத்தி விட்டு i-pod ட எடுத்தேன்... ஓவ்வொரு பாட்டா scroll பண்ணும்போது கண்ணில் பட்டது அந்த பாட்டு. பாட்டை select செய்வதற்க்குள் மனசு குளத்த தாண்டி, வீட்டை தாண்டி, ஏர்போர்ட் போயி, பிளைட் புடுச்சி கண்டம் விட்டு கண்டம் தாண்டி மெட்ராஸ்ல எறங்கி பஸ் புடிச்சி எங்க ஊரு குளக்கரைக்கு சென்றுவிட்டது.....
சின்ன வயசுல ஒருநாள் ஊரு குளத்துல குதியாளம் போட்டுக்கொண்டுருக்கயில் காற்றுவாக்கில் காதருகில் வந்த பாட்டு. அப்போது இன்னார் இசையில் வந்த பாட்டுன்னோ, இன்னார் பாடிய பாட்டுன்னோ, இந்த படத்தில் வந்த பாட்டுன்னோ தெரியாது. மொத தடவயா கேக்கும்போது என்னையுமறியாமல் உடம்பில் ஒரு சிலிர்ப்பு தெரிஞ்சிது....
இன்னக்கி கேக்கும்போதும் என்னால் அந்த சிலிர்ப்பை உணரமுடிந்தது....
அமெரிக்க நீச்சல்குளத்தில் இருந்து எங்கள் ஊர் தாமரைகுளத்திற்க்கு சடுதியில் என்னை அழைச்சிட்டு போன இந்த பாட்டை நீங்களும் கேட்டுபாருங்களேன் (ஏற்கனவே கேட்டுருந்தாலும்.)
டிஸ்கி : கண்ணை மூடி இந்த பாட்டயே திரும்ப திரும்ப கேட்டுகிட்டு இருந்ததுனால நேரம் போனதே தெரியல.... படுத்திருந்த கட்டில் திடீர்ன்ணு ஆட, கண்ண தொறந்து பாத்தா life guard பெண், "Sorry Sir, the pool time is closed, you gotta leave the pool in five minutes.. " ன்னு சொல்லிட்டு போச்சு.
ம்ம்ம்... குளிக்க வந்ததுக்கு இதவாச்சும் செஞ்சிட்டு போவோம்னுட்டு ரெண்டு காலையும் தண்ணியில நனைச்சிட்டு வீட்டுக்கு வந்துட்டேன்....
Wednesday, August 18, 2010
வருத்தப்படாத வாலிபால் சங்கம்(ஸ்தாபிதம்:மார்ச்-2008)
2008 ல் ஆரம்பித்த ஒரு விசயம் நேற்று வரை தொடர்கிறது.....
என்னதான் நடந்துச்சின்னு நீங்களே படிங்களேன்....
2008 மார்ச் மாசத்துல ஒருநாள் ஆஃபீஸ்ல வாலி பால் லீக் மாட்ச் நடக்கப்போவுதுன்னு மெயில் அனுப்புனாங்க. ஊருல ஸ்கூல் / காலேஜ் டைமுல விளையாடி இருக்கறததுனால நானும் ஒரு டீம் ரிஜிஸ்டர் பண்ணிட்டேன். டீம் பேரு v.v.s ( "வருத்தப்படாத வாலிபால் சங்கம்")
டீம் ரிஜிஸ்டர் பண்ணியாச்சி, இப்ப டீமுக்கு ஆளு சேக்கணுமே... ஒரு வழியா ஆஃபீஸ்ல ஒரு மூணு பசங்கள தேத்தித்டேன்.(கோவை ப்ரதர்ஸ் படத்துல சத்தியராஜூம் வடிவேலும் கிரிக்கெட் விளயாட ஆள் புடிப்பாங்களே, அந்த மாதிரி....)
அடுத்ததா ஒரு பிரச்சினை, மேட்ச் ரூல்படி ஆறு பேருல ரெண்டு லேடீஸ் பிளேயர் கண்டிப்பா இருக்கணும். ஒரு வழியா இன்னொரு டீம்ல உள்ள ஒரு வெள்ளக்கார புள்ளைய கரெக்ட் பண்ணி, அந்த புள்ள வழியா அதோட கேர்ல் ஃபிரண்ட கரெக்ட் பண்ணி ( என்னமோ அவனோட கேர்ல் ஃபிரண்ட் மாதிரி சொல்லுரானேன்னு நீங்க நினைப்பீங்க,சும்மா எழுதும்போதாவது இப்படி எழுதி மனசதேத்திக்கலாம்ணுதான்) ஆறு பேர் ரெடீ பண்ணிட்டேன்.
அப்பாடா.... ஒரு வழியா எல்லாம் முடிஞ்சிது, களத்துல எறங்க வேண்டியதுதான் பாக்கின்னு நினச்சிக்கிட்டு இருக்கும்போது டீம் என்ரோல்மென்ட் பீஸ் 400$ கட்ட சொல்லி மெயில். ( 400$ பத்தி முன்னாடியே தெரிஞ்சிருந்தா அந்த ஏரியா பக்கமே எட்டி பாத்துருக்க மாட்டேன்....) . அந்த ரெண்டு வெள்ளக்கார புள்ளங்க கிட்ட பங்கு கேட்டா "உங்க கூட விளயாடுரதே அதிகம்.. இதுல பங்கு காசு வேற கொடுக்கன்னுமான்னு கோச்சிகிட்டு கா விட்டுருவாங்கலோண்ணு பயம். ஒருவழியா 400$ல பசங்க நாலு பேரு மட்டும் பங்கு போட்டு கட்டுனோம். பணத்த கட்டிட்டு நாங்க நாலு பேரும் ஆளு வச்சி அழுது தீர்த்ததுதனிகதை.
ஒரு நல்ல நாளா பாத்து (நம்ம ஊருன்னா பஞ்சாங்கம் பாக்கலாம், இது அமெரிக்கா இல்ல அதனால வெதர் ரிபோர்ட்.) மாட்ச் ஆரம்பிச்சாங்க. அப்படி இப்படி ன்னு விளையாடி 24 லீக் கேம்ல 19 கேம் . பண்ணி Rank-1 வந்துட்டோம் .
லீக் மாட்சில win பண்ணி அடுத்த லெவெல்க்கு போனா பாடிகாட் முனீஸ்வரருக்கு பதினொரு தேங்கா உடைக்கறதா வேண்டி இருந்தேன். லீவுக்கு இந்தியா வரும்போது முதல் வேலையா அத நிறைவேத்தனும்.
ஒரு வழியா Semi-finals ம் Win பண்ணி Final மாட்ச்க்கு ஸெலெக்ட் ஆகிட்டோம். நிறைஞ்ச அமாவாசை அன்னைக்கி Final மாட்ச் நடந்துச்சு. அமெரிக்கால இருக்குறவனுக்கு அமாவாசைய பத்தி எப்படி தெரியும்னு நினைக்காதீங்க. வீட்டுல தமிழ் மாச காலண்டர் வச்சிருக்கோமுல்ல.
Final மாட்ச்ல நமக்கு கிரகம் சரியில்ல, அதனால “Runner-Up.” தான் கிடைச்சிது. “Runner-Up”னா சும்மாவா, வெற்றி கனியை தொட்டு பாத்துட்டு வந்துருக்கொமிலான்னு சவுண்ட குடுத்துக்கிட்டு திரிஞ்சோம். அப்படியே 2009 மேட்ச்ம் நடந்தது, அதுலயும் "Runner-Up".
2010க்கான league மாட்ச் ஏப்ரல்ல ஆரம்பிச்சி நேத்து முடிஞ்சிது, வழக்கம்போல final மாட்சில "Runner-Up".
ம்ம்ம்….. மூணு வருசமா “Runner-Up” டைடீல் வாங்கினததுனால இந்த உலகம் இன்னும் நம்மளை நம்பிக்கிட்டு இருக்கு………..
இன்னும் எத்தனை நாளைக்குதான் விளையாட தெரிஞ்ச மாதிரியே நடிக்கிறது……..
Thursday, July 29, 2010
ஓ-ஞாநி:பத்திரிக்கை சுதந்திரம்-பறிக்கப்படும் தந்திரம்
"உருப்படியா எழுத விடாம உருளைகிழங்கை பத்தி எழுத வக்கிராங்க..." , ஜுலை 6ம் தேதி நள்ளிரவு 1 மணிக்கு அமெரிக்காவின் - அட்லாண்டிக் எக்ஸ்பிரஸ்வேயில் காரில் சென்று கொண்டு இருக்கயில் ஞாநி சொன்ன வார்த்தை......
அன்றிரவு கார் பயணத்தில் குமுதம்- ஓ பக்கங்கள் சம்பந்தமான பேச்சே அதிகம் பயணித்தது. வார்த்தை முடிவுகள் கடிதமாய் மாறியுள்ளது இப்போது......
சமீப காலமாய் ஞாநியின் கட்டுரைகளின் சில சாராம்சங்கள் குறிப்பாக அரசுக்கு, ஆளும் கட்சிக்கு எதிரான விசயங்கள் குமுதம் நிர்வாகத்தால் நீக்கப்பட்டோ அல்லது திருத்தப்பட்டோ வெளிவந்தன. மேல்மட்ட நிர்வாகத்தில் வந்துள்ள பிரிவினை இதற்கான அடித்தளம் என்று தெரிகிறது...
"எழுத்தில் சமரசம் என்பது எனக்கு ஒத்துவராத விசயம், இந்தியா திரும்பியவுடன் என்னுடைய நிலைப்பாட்டை தெரியப்படுத்தி இதற்க்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டும்" என்பதே அவருடைய இறுதி முடிவாய் இருந்தது. அந்த முடிவு மின்னஞ்சல் வாயிலாக குமுதத்தை சென்றடைந்திருக்கிறது.
குமுதம் வார இதழில் தன்னால் ஓ பக்கங்கள் கட்டுரையை தொடர்ந்து எழுத முடியாததற்கான காரணங்களை தெரியப்படுத்தி அதனை தனது வலைப்பக்கத்திலும் வெளியிட்டுள்ளார்.
ஞாநி தனது வலைப்பக்கத்தில் வெளியிட்டுள்ள கடிதங்கள்
(பதிவு புடிச்சிருந்தா ஒரு ஓட்டு போட்டுட்டு போங்களேன்.... )
அன்றிரவு கார் பயணத்தில் குமுதம்- ஓ பக்கங்கள் சம்பந்தமான பேச்சே அதிகம் பயணித்தது. வார்த்தை முடிவுகள் கடிதமாய் மாறியுள்ளது இப்போது......
சமீப காலமாய் ஞாநியின் கட்டுரைகளின் சில சாராம்சங்கள் குறிப்பாக அரசுக்கு, ஆளும் கட்சிக்கு எதிரான விசயங்கள் குமுதம் நிர்வாகத்தால் நீக்கப்பட்டோ அல்லது திருத்தப்பட்டோ வெளிவந்தன. மேல்மட்ட நிர்வாகத்தில் வந்துள்ள பிரிவினை இதற்கான அடித்தளம் என்று தெரிகிறது...
"எழுத்தில் சமரசம் என்பது எனக்கு ஒத்துவராத விசயம், இந்தியா திரும்பியவுடன் என்னுடைய நிலைப்பாட்டை தெரியப்படுத்தி இதற்க்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டும்" என்பதே அவருடைய இறுதி முடிவாய் இருந்தது. அந்த முடிவு மின்னஞ்சல் வாயிலாக குமுதத்தை சென்றடைந்திருக்கிறது.
குமுதம் வார இதழில் தன்னால் ஓ பக்கங்கள் கட்டுரையை தொடர்ந்து எழுத முடியாததற்கான காரணங்களை தெரியப்படுத்தி அதனை தனது வலைப்பக்கத்திலும் வெளியிட்டுள்ளார்.
ஞாநி தனது வலைப்பக்கத்தில் வெளியிட்டுள்ள கடிதங்கள்
எனக்கு ஒரே ஒரு சந்தேகம் : பத்திரிக்கை (சு)தந்திரம், அச்சு ஊடக (அ)சாத்தியம், ஊடக தார்(மீகம்) அப்படீனெல்லாம் பேசுறாங்களே... அப்படின்னா என்னங்க???
(பதிவு புடிச்சிருந்தா ஒரு ஓட்டு போட்டுட்டு போங்களேன்.... )
Wednesday, July 28, 2010
காற்று வாங்க போன கலைஞர். கல்லா கட்டிய ஜூ.விகடன்
இரண்டு வரிகளில் எதுகை மோனையாக தலைப்பு வைத்து கவர் ஸ்டோரி போட்டு கல்லா கட்டுவதில் வார இதழ்கள் கை தேர்ந்தவை. ஜூனியர் விகடன் மற்றும் குமுதம்-ரிப்போர்ட்டர் இதழ்களுக்குள் இதில் போட்டியே நடக்கும்.
"வரும்படிக்கு வழி செய்யும் வார்த்தை விந்தைகளை வாரஇதழ்கள் வழக்கமாக (அட.... நமக்கு கூட வருது...) பயன்படுத்துவார்கள். சாதாரண விசயத்தை தலைப்பில் பூதாகரமாக்கி உள்ளே படிக்கையில் புஸ்ஸ்......... என்று போக வைக்கும் பல விசயங்கள் உண்டு. சமீபத்திய உதாரணம் இந்த புதனன்று ஜூனியர் விகடனில் வந்துள்ள "கடற்கரையில் காத்து வாங்க போன கலைஞரின்" கவர் ஸ்டோரி.
அரசியல் தலைவர்கள் மற்றும் சினிமா பிரபலங்களின் ஒவ்வொரு அசைவிற்க்கும் அர்த்தம் கற்ப்பித்து இவர்கள் போடும் கவர் ஸ்டோரி பல சமயங்களில் சிரிப்பை வரவழைக்கும்.
"ஆளுங்கட்சிக்கு ஆப்பு... அம்மாவின் அதிரடி" என்ற தலைப்பில் கவர் ஸ்டோரி போடுவார்கள். உள்ளே படித்தால் "ஜெயலலிதா புதிதாக வாங்கியுள்ள வெளிநாட்டு டீவியில் கலைஞர் டீவி அல்லது சன் டீவியை செலக்ட் செய்தால் டீவி தானாகவே ஆஃப் ஆகிவிடுமாம்...." என்ற ரேஞ்சிக்கு மேட்டர் இருக்கும்...
ரஜினியின் புதுபட ரிலீசின்போது வாரஇதழ்களில் "அரிதாரத்துக்கு சலோ ... ஆன்மீகத்துக்கு ஹலோ", "சூப்பர் ஸ்டாரின் சூப்பர் பிளான்" என்ற மாதிரியான தலைப்பில் "ரஜினி இந்த படத்துடன் சினிமாவுக்கு முழுக்கு" என்று ஒரு கவர் ஸ்டோரி கட்டாயம் வெளிவரும்.
சிவாஜி படம் படபிடிப்பு நடந்துகொண்டு இருந்த நேரத்தில், "சிவாஜி படத்தின் கதை", "தமிழ் இதழ்களில் முதல்முறையாக" என்று பில்டப் கொடுத்து ஒரு கதையை போட்டு இருந்தார்கள்
( குமுதமா இல்ல ஆ. விகடனான்னு சரியா ஞாபகம் இல்லை...) படம் வந்த பிறகு படத்தின் கதைக்கும் அவங்க போட்டுருந்த கதைக்கும் சம்பந்தமே இல்லை.
ஒவ்வொரு தேர்தலின் போதும் இவர்கள் பண்ணும் அளப்பரை.... ஸ்ஸ்........... யெப்பா.. தாங்க முடியலை.போகிற போக்கை பார்த்தால் பஞ்சாயத்து கவுன்சிலர் தேர்தலை மைய்யப்படுத்தி "கலைஞரின் கடைசி தேர்தலாய் மாறப்போகும் கண்ணம்மா பேட்டை கவுன்சிலர் தேர்தல்" அப்படீன்னு கவர் ஸ்டோரி போட்டாலும் போடுவார்கள்.
(பதிவு புடிச்சிருந்தா ஒரு ஓட்டு போட்டுட்டு போங்களேன்.... )
"வரும்படிக்கு வழி செய்யும் வார்த்தை விந்தைகளை வாரஇதழ்கள் வழக்கமாக (அட.... நமக்கு கூட வருது...) பயன்படுத்துவார்கள். சாதாரண விசயத்தை தலைப்பில் பூதாகரமாக்கி உள்ளே படிக்கையில் புஸ்ஸ்......... என்று போக வைக்கும் பல விசயங்கள் உண்டு. சமீபத்திய உதாரணம் இந்த புதனன்று ஜூனியர் விகடனில் வந்துள்ள "கடற்கரையில் காத்து வாங்க போன கலைஞரின்" கவர் ஸ்டோரி.
ஜூனியர் விகடன் - அட்டை படம் & கவர் ஸ்டோரிக்கான தலைப்பு . இந்த வரிகளின் அர்த்தத்தை ஒருமுறை மனத்தில் நினைத்துக்கொண்டு கீழே உள்ள படத்தில் கட்டம் கட்டிய வாக்கியங்களை படியுங்கள்...
அரசியல் தலைவர்கள் மற்றும் சினிமா பிரபலங்களின் ஒவ்வொரு அசைவிற்க்கும் அர்த்தம் கற்ப்பித்து இவர்கள் போடும் கவர் ஸ்டோரி பல சமயங்களில் சிரிப்பை வரவழைக்கும்.
"ஆளுங்கட்சிக்கு ஆப்பு... அம்மாவின் அதிரடி" என்ற தலைப்பில் கவர் ஸ்டோரி போடுவார்கள். உள்ளே படித்தால் "ஜெயலலிதா புதிதாக வாங்கியுள்ள வெளிநாட்டு டீவியில் கலைஞர் டீவி அல்லது சன் டீவியை செலக்ட் செய்தால் டீவி தானாகவே ஆஃப் ஆகிவிடுமாம்...." என்ற ரேஞ்சிக்கு மேட்டர் இருக்கும்...
ரஜினியின் புதுபட ரிலீசின்போது வாரஇதழ்களில் "அரிதாரத்துக்கு சலோ ... ஆன்மீகத்துக்கு ஹலோ", "சூப்பர் ஸ்டாரின் சூப்பர் பிளான்" என்ற மாதிரியான தலைப்பில் "ரஜினி இந்த படத்துடன் சினிமாவுக்கு முழுக்கு" என்று ஒரு கவர் ஸ்டோரி கட்டாயம் வெளிவரும்.
சிவாஜி படம் படபிடிப்பு நடந்துகொண்டு இருந்த நேரத்தில், "சிவாஜி படத்தின் கதை", "தமிழ் இதழ்களில் முதல்முறையாக" என்று பில்டப் கொடுத்து ஒரு கதையை போட்டு இருந்தார்கள்
( குமுதமா இல்ல ஆ. விகடனான்னு சரியா ஞாபகம் இல்லை...) படம் வந்த பிறகு படத்தின் கதைக்கும் அவங்க போட்டுருந்த கதைக்கும் சம்பந்தமே இல்லை.
ஒவ்வொரு தேர்தலின் போதும் இவர்கள் பண்ணும் அளப்பரை.... ஸ்ஸ்........... யெப்பா.. தாங்க முடியலை.போகிற போக்கை பார்த்தால் பஞ்சாயத்து கவுன்சிலர் தேர்தலை மைய்யப்படுத்தி "கலைஞரின் கடைசி தேர்தலாய் மாறப்போகும் கண்ணம்மா பேட்டை கவுன்சிலர் தேர்தல்" அப்படீன்னு கவர் ஸ்டோரி போட்டாலும் போடுவார்கள்.
இது போன்ற கவர் ஸ்டோரி மேட்டரை பார்க்கும்போது "புலி வருது" கதைதான் ஞாபகத்துக்கு வருது.....
(பதிவு புடிச்சிருந்தா ஒரு ஓட்டு போட்டுட்டு போங்களேன்.... )
Wednesday, July 14, 2010
அமெரிக்காவில் ஞாநியுடன் மூன்று நாட்கள்.
எழுத்தாளர், அரசியல் விமர்சகர்,பத்திரிக்கையாளர், திரைப்பட,
குறும்பட/ தொலைக்காட்சி தொடர்கள் இயக்குநர், நாடகாசிரியர் (உஸ்...........யப்பா.. கண்ண கட்டுதே...) ஞாநி அவர்கள் ஜூன் 18 முதல் ஜுலை 11 வரை அமெரிக்காவில் பல பகுதிகளில் சுற்று பயணம் மேற்க்கொண்டார். ஜுலை 6,7,8 தேதிகளில் பிலடெல்பியாவில் எம்முடைய விருந்தினராக....
தினமும் இரவு 2 மணி வரை பல விசயங்கள் பேசிக்கொண்டு இருந்தோம்.
மனிதர் ரொம்பவும் எளிமையாக இருக்கிறார். முதல் நாள் அவரை அழைத்து வரும்போது நல்லபடியாக கவனித்துக்கொள்ள வேண்டுமே என்று சற்றே படபடப்போடு இருந்தேன். இரவு வெகுநேரம் பேசிக்கொண்டிருந்ததால் காலையில் நான் குறட்டை விட்டு தூங்கிக்கொண்டிருக்க "யோகேஷ், காப்பி சாப்பிடலாமா..." என்று திடீர் குரல் கேட்டு எழுந்தேன். கையில் காப்பி கோப்பையுடன் ஞாநி.... அதுமுதல் மூன்று நாட்களும் என்னை நன்றாக கவனித்துக்கொண்டார்.
முதல் நாள் அட்லான்டிக் சிட்டியில் உள்ள கேசினோ சென்று வந்தோம். இரவு நேர கார் பயணம் சோம்பலாக இல்லாமல் வெகு அருமையாக இருந்தது அவருடன் பேசிக்கொண்டே செல்கையில்.
மறுநாள் பிலடெல்பியாவில் லங்காஸ்டர் பகுதியில் உள்ள "ஆமிஷ் வில்லேஜ்" சென்றோம்.
(ஆமிஷ் மக்கள், அவர்களின் வாழ்க்கைமுறை பற்றி சில விவரங்களுடன் விரைவில் ஒரு பதிவெழுத எண்ணம்.)
நான் தங்கியுள்ள அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் கார் நிறுத்தும் பகுதியில்...
ஆமிஷ் வில்லேஜ்ல் ஞாநியுடன் நான்...
வரும் வழியில் மதிய உணவை முடித்துக்கொண்டு, பல விசயங்களை பேசிக்கொண்டு வந்தோம்.... பேச்சு பதிவுலகம் பக்கமும் பயணித்தது (ஆதியின் நர்சிம் பேட்டி முதல், மங்களூர் சிவாவின் செந்தழல் ரவிக்கான பதில் பதிவு வரை....)
வழியில் காரில் கடந்த ஒரு பாலத்தை அவரிடம் காட்டி "சார், இதுதான் பெஞ்சமின் பிராங்க்ளின் பாலம்" என்று சொல்ல "அப்படியா, பெஞ்சமின் எனக்கு பிடித்த மனிதர், அவர் ஒரு விசயத்தை கண்டுபிடித்தார், என்னனு சொல்லுங்க பாப்போம்" என்று அவர் என்னை திருப்பி கேக்க, நான் அவரை பார்த்த பார்வையில் அவரே பதிலையும் சொன்னார், மின்னலில் மின்சாரம் இருக்கிற விசயத்தை கண்டுபிடித்தவராம் பெஞ்சமின்.(நமக்கு மின்னலில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ரீமாசென்ஐ பற்றி கேட்டால் தெரியும். நம்மகிட்ட போயி அந்த மின்னல பத்தி கேட்டா...)
பிலடெல்பியாவில் நடைபெற்ற "பிட்லர் ஆன் தி ரூஃப்" என்ற ஒரு மேடை நாடகத்தை பார்க்க ஆசைப்பட்டார், டிக்கெட் கிடைக்காததால் பார்க்க முடியாமல் போய்விட்டது.
இரவு உணவுக்குப்பின் நாங்கள் இருவரும் உரையாடியதை வீடியோவாக (ஹலோ, ஏன் பேட்டின்னு சொன்னவுடனே பேஸ்தடிச்சி பதிவ மூடிட்டு கிளம்புரீங்க... தொடர்ந்து படிங்க)
பதிவு செய்தேன். விரைவில் உங்கள் பார்வைக்கு.
மூன்றாம் நாள் டிரென்டன் ரயில் நிலையத்தில் நியூயார்க் செல்வதர்க்காக வழியனுப்பி வைத்து விடைப்பெற்றுக்கொண்டேன்.
டிரென்டன் ரயில் நிலைய முகப்பில் ஞாநி....
அவருடனான எனது மூன்று நாட்கள் ஒரு இனிய அனுபவம்......
ஞாநி சார் : நன்றிகள் பல.....
(ஞாநியின் வலைத்தளம் : http://www.gnani.net )
Saturday, July 10, 2010
FeTNAவும், பழமைபேசியும், நானும்...
வணக்கங்க யோகேஸ்வரன், நலமா இருக்கீங்களா" என்று தொலைபேசி உரையாடலை இவர் தொடங்கும்போது அவருடைய உற்சாகம் நம்மயும் தொற்றிக்கொள்ளும்.
FeTNA விழாவுக்கு அவசியம் வாங்க என்று இவர் அழைத்தபோது முடிந்தால் போவோம் என்று நினைத்து முன்பதிவு செய்தேன்.விழாவின் முதல்நாள் அலுவலகத்தில் ஆணிகள் பல. விழாவிற்க்கு செல்ல வேண்டாம் என்று நினைத்த என்னை இரண்டாம் நாள் விழாவில் கலந்துகொள்ள வைத்தது இவருடைய நேரடி வர்ணனை....
விழாவின் பல்வேறு நிகழ்ச்சிகளில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டு தன்னால் இயன்ற உதவிகளை முகம் கோணாமல் செய்து,பதிவுலக நண்பர்களை அறிமுகப்படுத்தி, உபசரித்து .... இன்னும் பல சொல்லலாம்.
அப்துல்லாவுடன் பழமைபேசி
பேராசிரியை பர்வீன் சுல்தானாவுடன் பழமைபேசி
பழமைபேசி எழுதிய "ஊர்ப் பழமை" புத்தகம் விழாவில் விற்பனைக்கு வைக்கப்பட்டிருந்தது. நானும் ஒன்று வாங்கியுள்ளேன் (ஹலோ, ஓசியில இல்லங்க, காசு கொடுத்துத்தான், நம்புங்க...)
புத்தகத்தின் முதல் பக்க அட்டை
நேற்று அலைப்பேசியில் அளவளாவிக்கொண்டிருக்கயில் "பழமை அண்ணே, விழாவுக்கு அவளவு தூரம் வந்துட்டு திரும்பியது களைப்பாக இருக்கிறது, இந்த வீக் எண்ட் ஃபுல்லா வீட்டுல ரெஸ்ட் தான், நீங்க பாவம் ரொம்ப களைப்பா இருப்பீங்க நல்லா ரெஸ்ட் எடுங்க"னு சொன்ன எனக்கு அவரின் பதில்.
"இந்த வாரம் Washington DCல தமிழ்ச்சங்க விழா இருக்குதில்லீங்க, அங்க போகணுமுல்ல...."
பழமைபேசி அண்ணே, உங்கள நெனச்சா எனக்கு தசவாதாரம் படத்துல வர இந்த வசனம்தான் ஞாபகம் வருது.
"தமிழார்வமும் இருக்கணும், அதே சமயம் விஞ்ஞானமும் தெரிஞ்சிருக்கணும்."
Subscribe to:
Posts (Atom)